بیا صادق باشیم.

راستش وقتی میگیم که حاضریم برای هم بمیریم، فقط تا وقتی جدی هستیم که واقعا مجبور نشیم جونمون رو ذره‌ای به خطر بندازیم. یا وقتی میگیم که حاضریم هرکاری انجام بدیم خب قطعا منظورمون هرکاری نیست. یعنی در واقع 'هرکاری' که با بودجه ی منطق و احساسمون جور در بیاد و از نظر هزینه‌ای (مالی-ذهنی-روانی-زمانی-..) بتونیم پرداختش کنیم. ولی چیز بیشتری؟‌خب نه، به هزار و یک دلیل که نمیتونستیم اصلا و نمیشده! 

نامه

عزیزدلم، اگر رسم دوستی بر این است که در شب‌های تنهایی و پر از ترس و اضطراب همدیگر را نداشته باشیم و به هر دلیل مبرهن یا نامبرهنی از هم دور بمانیم و هر کس سهم خودش از ترس و اضظراب و تنهایی را به دوش بکشد، پس باهم بودنمان و مسئولیتمان نسبت به همدیگر برای چه موقع و برای چیست؟‌ اگر تو و من بتوانیم به تنهایی زندگی کنیم و اخم بر چهره نیاریم پس زندگی کنیم، چه نیازی ست که همدیگر را بیازاریم؟‌